De leeuw speelt een belangrijke rol in de Kraggenburger gemeenschap. We hebben carnavalsvereniging 'De Zotte Leeuwkes'. We hebben in de winter een schaatswedstrijd met de naam 'Leeuwenronde' en de winnaar bij de mannen wordt de 'Leeuw van Kraggenburg' genoemd. In mei wordt er een 'Leeuwenronde' gelopen: een hardloopwedstrijd waarbij verschillende afstanden afgelegd kunnen worden. Vaak lees je in de krant over het 'Leeuwendorp Kraggenburg'. Natuurlijk heeft dat allemaal te maken met die 2 leeuwen bij de ingang van ons dorp. Toch liggen onze wachters er nog maar zo'n 50 jaar. Ze liggen er om precies te zijn sinds 1 januari 1965, en ook dat is niet eens helemaal waar: één leeuw ligt er sinds die datum. Dus al vele jaren inmiddels is Kraggenburg het Leeuwendorp. Je snapt het natuurlijk al, de eerste leeuw is er met een oudejaars-stunt gekomen.

In het najaar van 1964 zaten een aantal mannen bij elkaar met het idee een oudejaarsstunt te bedenken. Ze besloten een van de leeuwen die jarenlang op de Leeuwenbrug in het centrum van Emmeloord (bij de huidige Rabobank) hadden gelegen naar Kraggenburg te halen. Deze leeuwen had de gemeente weer gekregen van de stad Amsterdam waar ze jarenlang op de Syphon van de Zeebrug hadden gelegen. Daar waren ze dus verwijderd, maar ook in Emmeloord werden ze bij de Leeuwenbrug verwijderd, omdat het verkeer meer ruimte eiste en de leeuwen werden afgevoerd naar de Gemeentewerf aan Nijverheidsstraat. Daar lagen ze dus een beetje troosteloos.

Goed. Op Oudejaarsnacht 64/65 togen de 15 Kraggenburgers zo tegen 24.00 uur op pad: Gerrit Klok, Bé Pölkerman, Frans Wennekes, Johan Voost, Hein en Gerard Elshof, Kees Potters, Hendrik Tuinstra, Jan van de Berg, Jan Sulkers, Jan Hagen en Dick Minnaart. Ze gingen met een zogenaamde stille tractor (een tractor die op petroleum reed) op pad en tegen half één was men bij de gemeentewerf. Tot dusver liep alles op rolletjes. Maar toen doemde er een heus probleem op. Het had behoorlijk gevroren en de leeuwen waren onverplaatsbaar. Een aantal mannen probeerde een leeuw los te krijgen en een aantal stond op de loer, om bij onraad de rest te waarschuwen. Wat men al verwacht had, gebeurde: men hoorde een auto naderen. Iedereen werd gewaarschuwd, want men dacht uiteraard dat het de politie was. Groot was de opluchting toen men ontdekte dat het de auto van dorpssmid Hoeksema was. Hij wist wel van het gebeuren af en was op onderzoek uitgegaan.

Opnieuw werd gepoogd de leeuw los te krijgen, maar nog steeds tevergeefs. Men wilde de moed al opgeven en onverrichterzake naar Kraggenburg terug keren, maar Gerrit Klok gaf de moed nog niet op en op het moment dat de meesten al van de werf wegliepen riep Gerrit: “Er zit beweging in”. Met man en macht werd nog een keer geprobeerd om de leeuw weg te krijgen en wonder boven wonder lukte dat. Met een flinke kluit vastgevroren grond eraan, werd de leeuw met man en macht door middel van rollen op een fruitwagen gelegd. En na een uur worstelen werd de weg richting Kraggenburg gekozen. Hoewel het een zgn. stille tractor was, maakte het ding toch een vreselijke herrie in nachtelijk Emmeloord. Zo tegen drieën bereikte men Kraggenburg, waar de leeuw op de stoep bij Van Saaze werd neergezet. En waar, dat kun je wel begrijpen, de supporters en de ‘leeuwverlossers’ nog even een glaasje geestrijk vocht tot zich namen.

Je snapt wel dat het de volgende ochtend als een lopend vuurtje door Kraggenburg ging dat er bij Saaze een leeuw op de stoep lag. Maar die ene leeuw vonden de Kraggenburgers nog niet genoeg en in oudejaarstijl (Thomasvaer en Pieternel) werd een brief naar de gemeente gestuurd met het verzoek om een tweede leeuw. Enige tijd later antwoordde de gemeente in dezelfde oudejaarsstijl en kwam de tweede leeuw officiël naar Kraggenburg en werden beide aan de ingang van het dorp gelegd.

Uiteraard bleef deze oudejaarsstunt niet onopgemerkt en vandaar dat bijna jaarlijks wordt geprobeerd om de leeuwen uit Kraggenburg te ontvoeren om ze neer te leggen in een ander dorp. Tot nu toe is dat nog geen enkele keer gelukt, maar de leeuwen raakten door deze acties wel wat beschadigd.

Ook is een van de leeuwen een keer aangereden door een PTT-auto. Kijk maar eens naar de rechterleeuw dan zul je zien dat de kleur van z’n neus iets anders is dan de rest van z’n lichaam. Op 1 januari 2000 lag een van de leeuwen er dus al 35 jaar. En ze liggen er nog steeds tevreden, zo te zien. Dat was 33 jaar geleden wel anders. Lees maar eens het bijgaande interview wat een journalist van Het Nieuwe Land toen maakte met de ontvoerde leeuw.

KRAGGENBURG  Wie in Kraggenburg komt en zijn oor goed te luisteren legt hoort in de onmiddellijke nabijheid van café van Saaze een tevreden zuchten. Al spoedig wordt het duidelijk dat dit afkomstig is van de leeuw die op oudejaarsavond zijn standplaats tussen het prikkeldraad in Emmeloord verwisselde voor een wat comfortabeler omgeving in Kraggenburg. Naar verluidt wordt Zijne Hoogheid gevoederd door een van de obers van het restaurant. Om precies het fijne van de zaak te vernemen vroeg onze redacteur een audiëntie aan bij Zijne Hoogheid, hetgeen zonder dralen werd toegestaan. Wij geven het interview hieronder onverkort weer. Terwijl de sneeuwvlokken zich gisterochtend brutaal in zijn manen nestelden, naderden wij omzichtig de majestueuze sculptuur die Kraggenburg sinds kort rijker is geworden.

“Goede morgen, Hoogheid”. “Zo, van de pers zeker. Ja,  ik zie het al. De nieuwsgierigheid staat op uw gezicht te lezen. Eigenlijk moet ik niets hebben van publiciteit rondom mijn figuur. Maar nu u er toch bent ...”

“Wij zijn hier om onze lezers te informeren omtrent uw gesteldheid, Hoogheid. Een zo belangrijke figuur als u, mag in onze kolommen niet ontbreken. Tenslotte, de manier waarop u bent verhuisd was niet alledaags.”

“Ja, ja, altijd een smoesje klaar. Enfin, vraag maar op.”

“Graag Hoogheid. Allereerst wilden wij U vragen of U van plan bent in Kraggenburg te blijven”. “Tja, daar raakt U een teer punt aan. Niet dat ik het hier niet naar mijn zin zou hebben. De mensen in het dorp zijn allervriendelijkst voor mij. Maar tenslotte zitten mijn broers nog altijd gevangen achter prikkeldraad. Soms hunker ik er naar om op stap te gaan en met een slag de boel daar kort en klein te slaan. U  moet  niet  vergeten, dat wij vroeger in Emmeloord officieel zijn geïnstalleerd.  Alle  eer werd ons bewezen; niets was goed genoeg voor ons. En dan, ach ik moet er niet aan denken. Van het meest riante plaatsje in Emmeloord achter prikkeldraad verstopt ergens achteraf. Meneer, ik kan me er nog kwaad om maken.”

IN BERAAD

“Maar terzake. U vroeg of ik hier blijf. Ik kan u zeggen dat mijn verblijfplaatsthans een punt van discussie is in de hoogste instanties van deze gemeente. Kijk, dit dorp of liever gezegd de dorpsvereniging hier heeft verzocht mij hier te laten staan. En ik voel daar wel voor. Maar u zult begrijpen dat ik een zo’n belangrijke beslissing niet zelf kan nemen. Daar heb ik mijn raadsmannen voor. Die beraden zich nu over de plaats die het meest waardig voor mij is. Adviseren zij mij om hier te  blijven, dan vind ik dat best. Maar besluiten zij mij terug te voeren naar dat concentratiekamp achter de brandweergarage dan sta ik niet voor de gevolgen in.”

INTELLIGENTSTE

“Uw broers Hoogheid. Hoe denken die over deze kwestie?”

,,Aanvankelijk  dachten  ze  eerst niets. U moet niet vergeten dat ik de meest intelligente ben uit onze familie. Daarom kozen ze mij ook uit voor die nachtelijke strooptocht. En het avontuur zit mij in het bloed, zodat ik direct mee ben gegaan. Misschien gaan ze mij als paradepaard voor hun plannen gebruiken.”

Ongetwijfeld zal de lezer hebben bemerkt dat de toon waarop deze laatste woorden werden uitgesproken watlaatdunkend was.

Bovendien rekte Zijne Hoogheid een van zijn machtige klauwen. Onze man huiverde eventjes en schoof stiekem enkele centimeters achteruit.

GEEN LOLLETJE

“Nog een laatste vraag, Hoogheid. Hebben  uw broers  een verzoek tot verplaatsing bij hun raadsmannen ingediend?”

"Ach man, wauwel toch niet zo. Wat kopen wij voor al die papieren. Natuurlijk willen mijn broers daar vandaan! Is het soms een lolletje om achter prikkeldraad je verdere leven te slijten? Is dat soms de plaats die ons toekomt? Als je soms nog meer van zulke stomme vragen op je programma hebt staan, dan zal ik korte metten met je maken! Wie denk je wel dat je voor hebt!”

“Neemt u me niet kwalijk, Hoogheid. Ik wilde…..

“Ja, ja, wat je wilde laat me koud. En wat je niet wilde nog veel meer. Schiet maar op. Maak een foto en zet in de krant dat mijn broers en ik een andere, meer met onze waardigheid strokende plaats  in  de  Noordoostpolder willen hebben. Ik heb het hier best naar mijn zin. Laat mij hier maar staan. Maar doe wat aan dat concentratiekamp daarginds in Emmeloord!”

“Graag Hoogheid. Dank u, Hoogheid, ik zal het doorgeven.”